Uciekaj, ile chcesz,
ale jeśli uciekasz przed prawdą,
to ta prawda, jaka by nie była,
w końcu stanie na twojej drodze i zmusi cię do zmierzenia się z nią.
Co ty wyprawiasz?
A ty?
Wydaje ci się, że zobaczyłaś coś,
czego nie patrzyłaś.
Tobie się wydaje, że mówisz poprawnie.
Po co przytrzaskiwałbym sobie rękę?
Czyli to właśnie widziałam?
Wydaje ci się, że...
To nie tak.
Pocieszyłeś mnie.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
A ty bawiłaś się w bezdomną?
Sikałaś w lesie?
Wydawało ci się.
To był spacer.
W piżamie?
Zmieniasz temat.
Jak to się ma do ciebie?
Brak mi słów na to, czego nie widziałam.
No dobra...
Wywalili mnie z drużyny.
Co?
Chciałem upozorować kontuzję.
Nie mów tacie.
Nie możesz udawać?
- Nie da się… - Da się.
Widzieliście kluczyki?
Muszę je trzymać w jednym miejscu.
Powinieneś biegać z drużyną.
A ty, szopo,
uczesz się.
Scout, spóźnisz się.
Widziałaś kluczyki?
Nie.
Kiepsko się…
czuję.
O co chodzi?
Amatorka.
Taylor dziwnie się zachowuje, co?
Zmieniasz temat.
Spóźnicie się.
Jaja sobie robicie?
Maddie…
Znalazłem je.
- Gdzie były? - Na fotelu.
- Dzięki. - Jasne.
Piękny poranek.
Tato, czas na dzień zdrowia psychicznego.
- Co? - Nie unikam żadnego sprawdzianu.
To pomysł cioci.
A na czym taki dzień polega?
Na nie pójściu do szkoły.
Jasne.
- Serio? - Nie. Ubieraj się.
No dobra.
Halo?
Dzień dobry.
Nie otwierasz rano?
Zaspałam.
Gdzie twoje auto?
Jesteś u siebie?
Spałam u Jan.
Impreza do późna?
Tak jakby.
Czym jest dzień zdrowia psychicznego?
To dziś?
To dziś…
To mój pomysł.
To my być dzień wolny dla dobra psychiki?
Coś takiego.
Zrobiło mi się jej szkoda, była tak zestresowana.
Potrzebowała przerwy.
Nie chciałam, żeby ominęła lekcje.
Ciężko pracuje.
Byle to się nie stało regułą.
Świetnie.
Mam ją…
przywieźć do The Slice?
Jasne. Już ruszam.
Do zobaczenia.
OSTATNIA NOC BYŁA
Cześć.
Czemu nie powiedziałaś mi o tym filmiku?
Bo nic z nim nie zrobię.
Obchodzi cię to?
Trochę ostatnio się izolowałam, prawda?
Dowiem się kto to
- i wtedy… - Nie.
Pogorszysz sprawę.
Sama sobie poradzę.
Chociaż…
Dam sobie radę.
I kończą się nam pieniądze na kaucje.
Za wcześnie.
No dobra.
Ale to ja pogoniłam potwora z szafy, jak byłaś mała.
Nie jestem już mała, ale dziękuję.
No wiem.
Nic nie powiesz?
Obiecuję.
Ale jeśli ktoś będzie z tobą zadzierał, to masz mi o tym powiedzieć.
Obiecuję.
No i dobrze.
Koniec sezonu blisko, popracujmy nad kondycją.
Trenerze.
West.
Myślałem, że wyraziłem się jasno.
Przepraszam.
Na to już za późno.
Możesz spróbować za rok.
Za rok?
A do tego czasu?
Pogadaj z doradcą, na pewno coś znajdziecie.
Proponuję coś, gdzie nie będziesz musiał przychodzić,
ale teraz drużyna korzysta z bieżni,
więc musisz sobie pójść.
Czas na parę okrążeń.
Klub szachowy szuka pionków.
Spóźnienie.
Stanąłeś na moim miejscu.
Pracowałem przy aucie.
Ciągle to samo?
Już spadam.
- A on dokąd? - Dyspozytornia do SAR-u.
SAR, zgłaszam się.
Przełączam rozmowę z ofiarą wypadku.
Namierzamy sygnał, jest gdzieś blisko was.
Przełączaj.
Halo?
Tu SAR, jak masz na imię?
Tabitha.
- Jesteś ranna? - Nie.
Mój tata jest.
Mocno krwawi.
Nie rusza się.
Oddycha?
Tak.
Bardzo głośno.
To dobrze?
Bardzo dobrze.
- Widzisz dym albo ogień? - Ognia nie,
- ale dym już tak. - Dobrze.
Widzisz inne pojazdy?
Nie jesteśmy na drodze.
Pomożecie nam?
Widzisz jakieś znaki albo słupki?
Nie.
Widzę tylko...
drzewa.
Jakim autem jechaliście?
Nie jesteśmy w aucie. Pospieszcie się!
Nie rozumiem.
Gdzie jesteś?
Dzwoni z Grand Island.
Jesteśmy w samolocie.
Co to jest?
Moje śmieci staną się
waszymi skarbami.
Skąd ty to wszystko masz?
Znajduję piękno w tym co zapomniane.
Zbierasz rupiecie, jak ja.
Nie, bo ja planuję je sprzedać.
Miłej zabawy.
Ja dosłownie nie mam miejsca na rzeczy.
- Ubezpieczyciel coś mówił? - Nie.
Ciągle nad tym pracują.
„Czyżby to był znak?”
Randki a astrologia.
- Staroć, ale skarb. - Nie na dziś.
Powiesz mi, jak poszła kolacja z panem na A?
Nie poszła.
Nie zjawił się? Jestem w szoku.
Dzień dobry.
Szybko przyszedłeś, dziękuję.
Taka praca.
- Mam spojrzeć na zlew? - Tak.
W kuchni. Pokażę ci.
Jan, masz jakieś książki inżynieryjne?
Wiedziałam, że jesteś spoko.
- Dla ciebie. - Dziękuję.
Czas zacząć budowę.
Ray?
Pożyczysz mi śrubokręt i kombinerki?
Cześć, gołąbeczki.
Co wam się stało?
Dzieciaki dokuczają siostrze Maddie.
- Straciła przytomność? - Tak.
Co się stało?
Chyba była zestresowana.
Wiecie już, co się stało?
Niski cukier?
Fizycznie jest zdrowa, ale emocjonalnie...
O ironio, ktoś napisał „słabo” z błędem.
Jest mądra, ale nie radzi sobie z tym.
A więc wojna, musimy coś z tym zrobić.
- Zgadzam się. - Obiecałam się nie wtrącać.
Niestety.
Kto to wrzucił?
SuperFabBossGirl.
Teraz pomóżcie mi z adresem, o który prosiłam.
Pracuję nad tym. Znalazłem go przez Tor, ale to potrwa.
Musiałem użyć deep webu.
Udaję, że wiem, co to znaczy.
Gwen, co ty robisz?
Obiecałam jej.
Ale ja nie.
Zaskoczyła cię?
Dopłyniemy tam w 45 minut, może godzinę.
Straż przybrzeżna w godzinę albo dwie.
A śmigłowiec z Fairfield?
Mam ich na linii.
Ile zajmie lot śmigłowcem do Grand Island?
Dobrze.
Może poniżej 30 minut.
Postanowione, oni się tym zajmą.
Kiepski plan.
W życiu tam nie wylądują, musimy płynąć.
Mają lepszy sprzęt i lepiej sobie poradzą.
W międzyczasie możemy być potrzebni.
Zmęczyłeś się? Chcesz się zdrzemnąć?
Co jest, do cholery?
Alan, lecimy.
- Serio? - Tak.
- Siadaj. - Dobrze.
Wszystko gra?
To chodźmy.
Następnym razem.
- Widzisz polanę po lewej? - Tak.
Zacumujmy tam, to półtora kilometra od wypadku.
To za daleko.
Opłyniemy cypel, staniemy w zatoce.
Nie polecam.
Jeśli wiatr się odkręci, to możemy wpaść na kamienie.
Oby wiatr nie odkręcił.
PIEKĘ, ŻEBY NIKOGO NIE UDERZYĆ
Mam wrażenie, że coś pomijasz.
O czym mówimy? Nie wiem, na co odpowiadam.
Unikasz tematu.
Nie chcę o tym rozmawiać.
O czym?
O niczym. Jak coś będzie, to ci powiem.
To już ani drgnie.
Rzućmy okiem.
Całkiem fajne.
Co to?
To dla siostry.
Ostatnio jest zdołowana,
więc zrobiłam dla niej podświetlaną budkę do selfie,
żeby dzieliła się sobą ze światem.
Fajne.
Zróbmy coś takiego dla twojego pingwinka.
Świetny pomysł.
Zasłużyliśmy na selfie.
No dobra.
Co mam zrobić?
Wystarczy się uśmiechnąć.
Chodźcie, robimy selfie.
Gdzie patrzeć?
Na aparat.
- Co robimy? - Moment...
- Selfiaka. - Tylko włączę.
Skarbie...
Może wyłączmy...
powiadomienia.
Wolę wiedzieć, co ludzie o mnie mówią.
W taki dzień jak dziś?
Powinnyśmy się tym zająć.
Nie.
To by pogorszyło sprawę.
- Zostawicie nas? - Jasne.
- I tak miałem kończyć. - Oczywiście.
Wszystko gra?
Tak.
To był dobry pomysł.
Najwyższy czas na relaks,
na dekompresję.
Ale jutro...
Jutro...
Wracam, wiem.
Pamiętam taką jedną sytuację ze szkoły.
Przez przypadek…
Poparzyłam sobie powiekę lokówką
i musiałam nosić opaskę na oko.
Mówili na mnie Piratka.
Naprawdę.
Dziękuję.
To nie jest zabawne, było ciężko.
Ktoś mnie tak jeszcze nazywa?
- Nie. - No właśnie.
Ludzie zapominają.
O tym też zapomną.
Inaczej to odbieram.
Co się może stać?
Pomyślmy.
Cała szkoła może śmiać się ze mnie i dokuczać mi bez końca.
To jedna z tych sytuacji w życiu,
której po prostu trzeba stawić czoła.
Dobra.
Dobrze.
Jestem gotowa.
Na co?
Żeby wrócić.
Teraz?
Jutro nie będzie prościej.
Jeśli teraz tego nie zrobię,
to jeszcze zmienię zdanie.
No to chodźmy.
Przemyślałem tę sytuację
i Maddie nie chciałaby, żebyś sama to załatwiała…
- Masz rację, dobry i zły policjant. - Nie.
Wiecie może, kto ma nick SuperFabBossGirl?
Cześć, SuperFab.
- Co? - Wiesz, o co mi chodzi.
Pokaż telefon.
No już, odblokuj go.
Spójrz tylko.
SuperFabBossGirl.
Gwen...
Nie lubię, jak ktoś komuś dokucza. Moi rodzice mogą twoich za ciebie pozwać.
Usuń to...
albo cię zrujnuję.
Wystarczy.
- Nie musimy... - Poczekaj.
Zrobione.
Doskonale.
To ma zostać między nami.
Było miło.
Przepraszam.
Tabitha?
Tata chyba nie żyje.
Zastałem Charlie?
Przed chwilą wyszła.
Kurcze.
Ray.
- Miło mi, Alex. - No tak.
Hokeista. My się znamy.
No tak.
Pracujesz tu?
Nie. To znaczy tak.
Naprawiam rury.
To miłe.
Wrócę do pracy.
Mogę jakoś...
Alex.
Tak. My się znamy?
Jan. Przyjaciółka Charlie.
Znamy się z liceum.
Zmieniłaś się.
To na sprzedaż?
To antyki.
A to?
Złoto, prawdziwe diamenty.
Diamenty?
Biorę.
Dla kogo?
- Co? - Wybacz.
To dla...
Dla Charlie.
Drogi nawyk.
Proszę?
Taki zakup dla każdej kobiety w życiu.
Dla każdej kobiety, no tak.
Zakładam, że to przytyk.
Prawda w oczy kole.
Ludzie mają mnie za kobieciarza.
Może sobie zasłużyłem.
Kiedyś taki byłem.
Ale z nią...
Wtedy była tylko ona, zawsze.
Znowu ją zobaczyłem i...
I...
Wiesz co? Nieważne.
Ile płacę?
Dwa tysiące pięćset dolarów.
Mogłem spytać od razu.
Jak się kupuje dla tylko jednej kobiety, to można być rozrzutnym.
Ja sprawdzę samolot.
Jak się czujesz?
Nazywam się Paul, możesz ścisnąć mi dłoń?
Ładnie się rozcięłaś.
Zaraz się tobą zajmiemy.
Ma puls!
Słaby, ale wyczuwalny.
Tabitha.
- Tabitha. - Nic jej nie jest.
Jest bezpieczna.
Trzymaj się.
Jak tata ma na imię?
William.
Dla przyjaciół Will.
- Will, trzymaj się. - Nie czuję nóg.
Trzymaj się, wyciągniemy cię stąd.
Nie czuje nóg, a w środku jest mnóstwo krwi.
Przenosimy go.
HIPSTERZY NIEMILE WIDZIANI.
A PRZEPRASZAM, CHOMIKI!
TU CIASTO, TAM BESTIE
Zrobione.
Dziękuję.
Taka praca.
Jan pewnie mówiła,
ale pytał o ciebie taki gość, Alex.
Czego chciał?
Zobaczyć cię.
To mój były.
- Były? - Tak.
Na pewno o tym wie?
Dzięki, Ray.
Taka praca.
Trójkąt różnoboczny ma boki różnej długości,
a trójkąt równoramienny…
Taylor, jak miło.
Skoro już stoisz,
pomożesz mi z tymi kserówkami? Ja zaraz wracam.
Dziękuję.
Nazywam się Taylor West i...
I jestem alkoholiczką.
I nie wybrałam przeprowadzki tutaj.
Bałam się, że będziecie się ze mnie śmiali i miałam rację.
Bardzo chciałam wszystkim imponować.
Nawet osobom, których nie znałam.
Podobno to żaden wstyd zemdleć.
A jednak się wstydzę.
Mimo że wygrałam.
Bałam się tu dzisiaj przyjść, ale dzięki cioci poczułam się...
dumna.
Tak więc...
Mam nadzieję, że zapomnimy o tym całym omdleniu.
Dobrze?
Nie wrzuciłabym tego, gdybyś nie była niemiła dla Raji.
To ty?
Dość tego pokazu współczucia. Powiedz osiłkom, że mają się odwalić.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Koleżanka twojej siostry mi groziła.
Ewidentnie wolisz, żeby inni odwalali twoją brudną robotę.
Nieprawda.
Ona kłamie.
Tak?
Usuń to albo cię zrujnuję.
No dobrze.
- Taylor? - Muszę iść.
Podaj kołnierz.
Podtrzymaj głowę i szyję.
Uważaj.
Załóżmy to.
I lecimy.
Dobra.
Pięknie.
- Mamy go. - Świetnie.
Gotowe.
O rany.
Opatrunek.
Dwa opatrunki.
Szybciej!
Jeszcze jeden!
Musimy opanować krwawienie.
No już.
Alan, co ze śmigłowcem?
Odlecą do 10 minut.
Jeszcze nie ruszyli?
Musimy go stąd wziąć.
Nie bądźmy głupi.
Lot do szpitala to 20 minut, my potrzebujemy ponad pół godziny.
Inaczej się wykrwawi, to moja decyzja.
Droga w górę była trudna.
- W dół jest gorsza. - Właśnie.
Gdzie mieliby wylądować?
Znieśmy go do łodzi.
Dolecą? To im go przekażemy.
Jeśli nie, my go weźmiemy.
Dobra.
Raz.
- Dwa. - Mam go.
MADDIE, MIAŁAŚ SIĘ W TO NIE MIESZAĆ!
Potrzebna defibrylacja.
Uwaga!
- Jesteśmy blisko. - Trzymaj się.
Ciągle nie ma pulsu, jeszcze raz.
Uwaga!
Nie wytrzymam tu dłużej.
Ludzie są znudzeni.
To przez to wtryniają się w życia innych. Nie mają większych problemów?
Pytanie brzmi, czy istnieją ważniejsze problemy,
czy też wszystko jest względne.
Nie wiedziałam, że to taka rozmowa.
Jaka?
Głęboka.
Tak swoją drogą, to ci nie podziękowałem.
Za co?
Za to, że się nie wycofałaś z wyzwania Gwen.
Na tym to polega.
Wiem, ale mogłaś się nie zgodzić albo...
Gdzie by w tym była zabawa?
Dobra decyzja.
Dziękuję.
Mogło się nie udać.
O co chodzi?
Simmons mógł mieć rację.
Chodziło o przeczucia.
Wiesz, to ja tu dowodzę.
Ktoś musiał wybrać.
Nie bądź taki surowy.
Nie jest mu łatwo,
zwolnił to stanowisko…
dla ciebie.
O czym ty mówisz?
Myślałem, że wiedziałeś.
O czym?
Harry obiecał mu, że zostanie dowódcą,
a potem...
Simmons dowiedział się o tobie i...
Znał twoje CV,
więc ustąpił.
Nie wiedziałem.
Do zobaczenia.
Cześć.
Jakieś wieści?
Żadnych.
Słuchaj...
Podobno śmigłowiec miał jeszcze godzinę opóźnienia.
Miałeś...
Koniec końców miałeś rację i...
Przepraszam.
Nie masz za co.
Jak to?
Miałem szczęście. Mogło się skończyć na odwrót.
Gdyby mieli gdzie wylądować, ja bym przepraszał.
Ale nie mieli.
O to chodzi.
Jestem dowódcą.
Musiałem podjąć decyzję, zaufałem intuicji i się udało, ale...
Nigdy nie wiesz.
Doceniam to.
Świetna robota.
Uratowałeś facetowi życie.
- To było coś. - Dobry z nas zespół.
Zgadzam się.
- Wszystko gra? - Jasne.
Idę do domu, będę spał do wtorku.
Zajmę się twoimi papierami.
Wiem.
- Przestraszyłeś mnie. - Co robisz?
- Podobno mnie szukałeś. - To prawda.
Wejdziesz?
Nie mam za dużo czasu, więc...
Może ci coś ugotuję?
Scoucik, czego chcesz?
- Chcesz się bić? - Co jest z tobą nie tak?
Chciałem pogadać.
A ja nie.
Czemu mnie nienawidzisz?
Bo zachowujesz się jak dupek.
Masz się za lepszego.
Dotarło.
Syn Johna Westa, z Bostonu.
O raju.
Wiesz, co nam imponuje?
Ciężka praca, pajacu.
Może i jesteś z elity,
ale trenować musisz jak wszyscy.
Elity?
Nie tak to widziałem.
Jesteś naprawdę niezły zapaśnikiem.
Nie chciałem być dupkiem.
Moglibyśmy współpracować. Mógłbyś...
mnie poduczyć.
Czego chcesz?
Wyleciałeś.
Może wstawisz się za mną u trenera.
Może wtedy wrócę.
Ojciec mnie zabije.
Co ja na tym zyskam?
Wyżyjesz się na mnie.
Poduczysz mnie.
Zupełnie na boku. Bez żadnych kar ani takich rzeczy.
- Żadnych kruczków? - Jestem gotowy błagać.
Proszę cię.
Innym razem.
Na razie...
Starczy brak kruczków.
Co jest?
Pięści wyglądałyby na bójkę. Zderzenie głową się zdarza.
Wyglądasz, jakbyś był na treningu.
Do jutra, pajacu.
Teraz chciałbym,
żebyś zamknęła oczy.
Mam zamknąć oczy?
Tylko tyle.
No dobra.
Voila.
- Alex. - Otwórz je.
Dobrze.
Przepiękne.
Jak ty.
Mogę?
Proszę.
Pamiętam, jak się poznaliśmy.
Ty pamiętasz?
Owszem.
- Naprawdę? - Tak.
Ja też.
Zatkało mnie.
Pierwszy raz w życiu.
Proszę cię.
Miałeś mnóstwo dziewczyn.
Nie kochałem ich.
Chciałem,
ale nie było porównania.
Czas na toast.
- Toast. - Dobra.
Za ciebie...
I żebym tym razem tego nie sknocił.
Za to wypiję.
Za przyszłość.
Naszą przyszłość.
Razem.
Zero wyczucia czasu.
Wybacz.
- Odbierz. - Tylko sekundę.
Co się dzieje?
Gdzie jesteś?
Dobrze, już po ciebie jadę.
- Co jest? - Muszę lecieć.
- Żartujesz. - Chodzi o dzieci.
Wrócę, dobrze? Obiecuję.
- Naprawdę jest mi przykro. - Jasne, wszystko rozumiem.
Cześć.
Jest tu ktoś?
Jak mogłaś?
Ale co?
Mówiłam, że dam sobie radę, ale nie słuchałaś.
O co chodzi?
Jesteś moją siostrą,
ale nie przyjaciółką.
Wyjdź.
- No co ty. - Wyjdź.
Już!
Co tam u was?
Co się stało?
Nic.
Mocny trening.
Ja w lewo, on w prawo.
Pierwsze blizny.
Nie trzeba szyć?
- Nie. - Piękna sprawa.
Gdzie twoja siostra?
Strzela focha.
O co chodzi?
Nie wiem, jej spytaj.
Taylor?
Cześć.
- Wszystko gra? - Odrabiam lekcje.
Nie odbierałeś.
Wiem, przepraszam.
Patrz, co przyniosłem.
Dużo dobra.
Chciałbym, żebyś mnie nauczyła, jak cię czesać.
Cześć.
To nie jest zły pomysł?
To nie jest zły pomysł.
No chodź.
Okłamywanie siebie zje cię od środka.
Zawsze. Czy tego chcesz, czy nie.
Ja ciągle mam nadzieję.
A przecież wiem.
Podjęłyśmy decyzję.
Ona jest gotowa, ja nie.
To moja samolubność
czy miłość do niej?
Mama odeszła.
Chorowała tak długo
a umarła w ciągu paru sekund.
Wdech i potem już nic.
Kiedy wychodzę z domu,
to oczekuję, że wszyscy będą w żałobie.
A oni się śmieją i po prostu żyją,
jak gdyby nigdy nic.
To ona mnie sprowadziła na ten świat.
A teraz odchodzi.
Napisy: Jędrzej Kogut